Zryczałtowany podatek dochodowy w formie karty podatkowej

Zryczałtowany podatek dochodowy w formie karty podatkowej
– podobnie jak instytucja ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych
– znajduje zasadniczo zastosowanie
wyłącznie wobec podatników będących osobami fizycznymi
i prowadzących – samodzielnie,
a niekiedy także w formie spółki nieposiadającej osobowości prawnej
– działalność gospodarczą lub wykonujących wolne zawody.

W tym przypadku jednak w grę wchodzą wyłącznie
enumeratywnie wymienione w przepisach analizowanej ustawy rodzaje tej działalności.

Jednocześnie podatnicy spełniać muszą także inne, ustawowo określone warunki,
umożliwiające korzystanie z tej formy opodatkowania.

Do podstawowych wymogów w tym zakresie
zaliczyć należy przede wszystkim nieprowadzenie innej pozarolniczej działalności gospodarczej,
nieprowadzenie działalności w tym samym zakresie co małżonek podatnika,
niewytwarzanie wyrobów objętych podatkiem akcyzowym
oraz przestrzeganie ustawowo określonego dla poszczególnych rodzajów działalności
limitu zatrudnienia pracowników najemnych (art, 25 z.p.d.).

Nie wyłącza natomiast prawa do opodatkowania w formie karty podatkowej
osiąganie przez podatnika przychodów z tytułu umowy najmu (podnajmu), dzierżawy (poddzierżawy)
lub innych umów o podobnym charakterze.

Podatnicy prowadzący działalność opodatkowaną w formie karty podatkowej
zwolnieni są od obowiązku prowadzenia ksiąg, składania zeznań i deklaracji podatkowych
oraz wpłacania zaliczek na podatek dochodowy.

W konsekwencji wysokość ich podatku
jest de facto niezależna od rzeczywistych efektów finansowych prowadzonej działalności.

Wysokość z góry ustawowo ustalonych na okresy miesięczne
kwot podatku w formie karty podatkowej
uzależniona jest natomiast od tak zwanych
zewnętrznych znamion charakteryzujących tę działalność.

W aktualnym stanie prawnym do znamion tych należą zasadniczo:
rodzaj prowadzonej działalności, liczba mieszkańców miejscowości, w której jest ona wykonywana
oraz ilość zatrudnionych przez podatnika pracowników.

Nabycie uprawnienia do opodatkowania w formie karty podatkowej
warunkowane jest złożeniem przez podatnika wniosku o zastosowanie tej formy opodatkowania.
Wniosek o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej,
według ustalonego wzoru, na dany rok podatkowy,
podatnik składa właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego,
nie później niż do dnia 20 stycznia roku podatkowego.

Jeżeli podatnik rozpoczyna działalność,
wniosek o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej
składa właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego przed rozpoczęciem działalności
lub może dołączyć do wniosku
wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej
składany na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej.

Jeżeli do dnia 20 stycznia roku podatkowego
podatnik nie zgłosił likwidacji działalności gospodarczej
lub nie dokonał wyboru innej formy opodatkowania,
uważa się, że prowadzi nadal działalność opodatkowaną w tej formie.

W przypadku prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w formie spółki cywilnej
wniosek o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej składa jeden ze wspólników.
Uwzględniając wniosek, naczelnik urzędu skarbowego
wydaje decyzję ustalającą wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej
odrębnie na każdy rok podatkowy.

Decyzja taka może być zmieniona w przypadku,
gdy podatnik powiadomi urząd skarbowy o zmianach,
jakie zaszły w stosunku do stanu faktycznego podanego we wniosku,
o ile zmiany takie
rzutują na prawo do opodatkowania w formie karty podatkowej lub na wysokość podatku.

Kwotę podatku, wynikającą z wydanej decyzji,
podatnik pomniejsza o wysokość składki na powszechne ubezpieczenie zdrowotne,
opłaconej w danym roku podatkowym.

Podatek płatny jest bez wezwania w terminach miesięcznych.
Podatnik może zrzec się opodatkowania w formie karty podatkowej
w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość podatku
lub decyzji zmieniającej tę wysokość (art. 32 i 38 z.p.d.).

Uchybienie wskazanym terminom oznacza bezskuteczność wszystkich później podjętych czynności,
mających na celu wybór opodatkowania na zasadach ogólnych
(por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 1995 roku, sygn. akt SA/Ka 1350/94, za A. Huchlą,
Zryczałtowany podatek dochodowy. Komentarz, Warszawa 2000, s. 97)
.

Jeżeli natomiast podatnik dopuszcza się określonych uchybień
– na przykład poda we wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej
dane niezgodne ze stanem faktycznym,
nie powiadomi organu podatkowego o zmianach w tym stanie
bądź też w rachunku lub fakturze stwierdzających sprzedaż wyrobu lub wykonanie usługi,
poda dane niezgodne ze stanem faktycznym
– naczelnik urzędu skarbowego obowiązany jest stwierdzić
wygaśnięcie decyzji, ustalającej wysokość podatku na dany rok (art. 40 z.p.d.).

W skutek wygaśnięcia takiej decyzji
podatnik podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na ogólnych zasadach
za cały rok podatkowy,
przy czym kwoty wpłacone wcześniej z tytułu karty podatkowej zalicza się na poczet tego podatku.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Skomentuj mój wpis jako pierwszy !

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *