Zaliczki na podatek dochodowy obliczane i wnoszone przez płatników podatników

Ustawa ustanawia płatnikami podatku dochodowego od osób fizycznych
przede wszystkim zakłady pracy (w tym i indywidualnych pracodawców),
rolnicze spółdzielnie produkcyjne, organy rentowe, banki wypłacające renty zagraniczne,
organy zatrudnienia od wypłacanych przez nie zasiłków,
Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, jednostki organizacyjne wypłacające stypendia,
centra integracji społecznej.

Organy te są obowiązane jako płatnicy w ciągu całego roku do obliczania,
potrącania podatnikom z wypłacanych sum należnych zaliczek na poczet podatku dochodowego
oraz odprowadzania tych kwot na konto urzędu skarbowego.

Niektóre grupy podatników są obowiązane do samodzielnego obliczania zaliczek na poczet podatku,
składania deklaracji o miesięcznych dochodach i terminowej zapłaty owych zaliczek.
Do takiego samodzielnego, bez udziału płatnika,
obliczania zaliczek na podatek dochodowy zobowiązane są między innymi:
osoby prowadzące działalność gospodarczą, w tym i w zakresie wolnych zawodów,
osoby otrzymujące wynagrodzenie z tytułu najmu lub dzierżawy,
osoby prowadzące działy specjalne produkcji rolnej,
osoby otrzymujące wynagrodzenia z zagranicy,
osoby otrzymujące renty i emerytury z zagranicy bez pośrednictwa płatników.

Podatnicy mają też obowiązek w terminie do dnia 30 kwietnia następnego roku
złożyć w urzędzie skarbowym zeznanie na odpowiednim druku
o wysokości osiągniętego dochodu (straty) w roku podatkowym.
Osoby prowadzące księgi rachunkowe (handlowe)
do zeznania dołączają roczny bilans z rachunkiem wyników.
Podatnicy, na których ciąży obowiązek złożenia zeznania podatkowego,
są obligowani jednocześnie do wpłacenia różnicy
pomiędzy podatkiem należnym od dochodu wynikającego z zeznania
a sumą należnych za dany rok zaliczek,
w tym również pobranych przez wszystkich płatników (także np. zleceniodawców).
Podatek dochodowy wynikający z zeznania jest podatkiem należnym za dany rok,
chyba że urząd skarbowy wyda decyzję, w której określi inną wysokość podatku.
W razie niezłożenia zeznania o wysokości osiągniętego dochodu,
urząd skarbowy wydaje decyzję deklaratoryjną,
określającą wysokość zobowiązania w podatku dochodowym.
W stosunku do podatnika nieskładającego zeznań podatkowych
możliwe jest zastosowanie sankcji karnych wynikających z kodeksu karnego skarbowego.

Do obliczania wysokości i wnoszenia
w trakcie roku podatkowego zaliczek na podatek dochodowy
może być zobowiązany płatnik podatku względnie sam podatnik
.

Ustawa ustanawia płatnikami szeroki krąg podmiotów,
wypłacających podatnikom opodatkowane dochody
,
w tym przede wszystkim zakłady pracy, czyli pracodawców,
a ponadto między innymi rolnicze spółdzielnie produkcyjne,
organy rentowe, banki, organy zatrudnienia oraz areszty śledcze i zakłady karne.

Metody ustalania wielkości należnej zaliczki przez płatnika są zróżnicowane,
przede wszystkim ze względu na źródło, z którego podatnik czerpie przychody
.

Biorąc pod uwagę to kryterium, wyróżnić można dwa systemy
ustalania wielkości zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych
.

Po pierwsze, jest to system zaliczki stałej,
w przypadku którego zaliczka pobierana jest jako jednakowy odsetek każdego wypłacanego dochodu
(na ogół 18%),
bez względu na wysokość tego dochodu
i bez względu na wielkość dochodu wcześniej uzyskanego
od tego samego płatnika w roku podatkowym.

Dotyczy m. in. podatników uzyskujących przychody z działalności wykonywanej osobiście,
w tym przede wszystkim z umów zlecenia i umów o dzieło,

Natomiast przy zastosowaniu systemu zaliczek rosnących
(dotyczących przede wszystkim podatników osiągających przychody ze stosunku pracy)
wynoszą one odpowiednio:

  1. za miesiące od początku roku do miesiąca włącznie,
    w którym dochód podatnika uzyskany od początku roku w tym zakładzie pracy
    przekroczył kwotę stanowiącą górną granicę pierwszego przedziału skali
    – 18% dochodu uzyskanego w danym miesiącu
  2. za miesiące następujące po miesiącu,
    w którym dochód uzyskany od początku roku przekroczył kwotę,
    o której mowa w pkt 1 – 32% dochodu uzyskanego w danym miesiącu

Natomiast wszystkich płatników obowiązuje jednakowy termin ich wnoszenia,
co nastąpić powinno do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu,
w którym zaliczkę pobrano
.

Jednocześnie każdy płatnik obowiązany jest po upływie roku podatkowego
(w terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym)
przekazać podatnikowi i naczelnikowi urzędu skarbowego
właściwemu ze względu na miejsce jego zamieszkania
imienną informację o wysokości osiągniętego w roku podatkowym dochodu,
wysokości pobranych zaliczek na podatek
oraz potrąconych przez płatnika składek na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i chorobowe
.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Skomentuj mój wpis jako pierwszy !

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *